Paw z długim, pysznie rozpostartym w wachlarz, błękitnie i zielono połyskującym trenem, daje olśniewający popis godowy. Z początkiem sezonu lęgowego zajmuje on terytorium, po którym kroczy dumnie, prezentując rozpostarty tren każdej pojawiającej się w pobliżu samicy, by zachęcić ją do zbliżenia. Najbardziej atrakcyjne pawie kojarzą się nawet z tuzinem samic, natomiast najmniej atrakcyjne nie znajdują partnerki. O sukcesie bądź klęsce przesądza wybór samicy. Decyzję opierają one prawdopodobnie na wrażeniu, jakie robi wspaniały tren samca, a w szczególności jego wielkość i mnogość „oczu", które zawiera. Przypuszczalnie wielkość trenu oraz liczba „oczu" świadczą o kondycji danego osobnika. Ekstrawagancki tren wydaje się być zawadą dla pawia. Podobnie jak ozdobne pióra ptaka rajskiego jest on na tyle nieporęczny, że może ograniczać zdolność do lotu i utrudniać ucieczkę przed drapieżnikiem, zmniejszając szansę przeżycia posiadacza takiego ogona. Bardziej okazały tren, pomimo kłopotów, jakie stwarza, zwiększa szansę zdobycia przez pawia partnerki i w konsekwencji liczbę pozostawionych przez niego potomków. Jest to w zgodzie z teorią doboru naturalnego Darwina, która mówi, że niemal wszystkie cechy fizyczne, szczególnie wśród samców, wykształciły się dlatego, iż byty korzystne dla ich posiadaczy.